Hamdi YILMAZ - Köpeğe hardal nasıl yedirilir?
İnternette dolaşan bir hikayeye göre, bir Alman, bir İtalyan, bir Fransız ve bir İngiliz aralarında köpeğe hardal yedirmek konusunda iddiaya tutuşurlar. Alman önceliği alır, hardalı topak yapar ve köpeğin ensesinden tutarak zorla ağzına tıkar. Hayvanın ağzı yandığı için hardalı yemez ve çıkarır...
İtalyan hemen atılır, öyle olmaz der ve hardalı makarna şeklinde ufak parçalar halinde bölerek, köpeğe yedirmeğe çalışırsa da, hayvanın ağzı gene yandığından o da başaramaz...
Fransız da, konuya kendi açısından yaklaşarak, hardalı önce sulandırıp, sos olarak köpeğe yedirmek için uğraşırsa da, bu uygulama ile de bir sonuç alamaz...
Sıra İngilize geldiğinde, İngiliz, önce köpeği okşayarak yanına çeker, sırtını sıvazlar, sonra, hardalı topak yaparak hayvanın poposuna yapıştırır. Köpek ardı yandıkça başlar hardalı yalamaya, kısaca, canı yandıkça yalar, yandıkça yalar ve sonuçta yalaya yalaya hardalı bitirir..
Akıllı ülkeler, hedef ülkeleri (köpek yerine koydukları da zaten doğru) istedikleri çizgide tutabilmek için, onlara hardalı öyle yedirirler ki, o ülkeler, neyi yediklerinin farkına vardıklarında iş işten çoktan geçmiş olur.
Her geçen günün bir gün öncesinden daha kötü olduğu, eli kalem tutanlardan yazdığı yüzbinlerce baskılı yayın organlarında okunanların, çocuk edebiyatına sığınarak “yaranma” yarışına girdiği şu günlerde, Türk Devleti’nin hükümranlık hakkı tartışılma günü gelmişse, belirli mahfillerde tartışılıyor, devlet gücü gereği gibi kullanılamıyorsa, bu güç bizzat gücü elinde bulunduranların emri ile engelleniyorsa, Türk milleti bağımsız kalmanın gereğini erinde gecinde yapacaktır.
“Yeni Türkiye’nin takip edeceği siyaset, belirsiz ve keyfi olamaz. Bizim siyasetimiz, mutlaka milletin kabiliyet ve ihtiyacıyla mütenasip olacaktır. Artık yeni Türkiye’nin devlet siyaseti, milli sınırları dahilinde egemenliğine dayanarak bağımsız yaşamaktır.” diyen Atatürk’ün kemiklerini sızlattığımız günler geçiriyoruz.
Bütün bunlara bakarak karamsar olma, dahili ve harici bedbahtlarımız ile yaşadığımız çağın gereğini yerine getirerek “emsalsiz galibiyetin mümessili” olanları sevindirme lüksümüz yok.
Şartlar ne olursa olsun Türkiye Cumhuriyeti’ni sonsuza dek yaşatma azim ve kararlılığında olanların henüz teselli olacakları pek çok imkanları vardır. Bu imkanlar henüz kullanılmamıştır. Ümid edilirki kullanılmaya da gerek kalmayacak, birliğimiz ve dirliğimizle oynayanlar daha az bir çaba ile aradıklarını bulacaklardır.
(Bu yazı 4 Eylül 2014 tarihinde yayımlandı)
