TÜRKİYE’DE NELER OLUYOR; “BUGÜN ONLARA YARIN HERKESE” -1-
*Türkiye DÜNYA’nın, KKTC ise Türkiye’nin laboratuvarıdır. Dolayısıyla Türkiye’de olanlar, er ya da geç hâkim güçler tarafından diğer devletlere karşı da uygulanacaktır
Türkiye bir zamanlar Dünya’da tarımsal ürün açısından kendi kendine yeten ülkelerden biriydi. ABD ile RUSYA arasındaki anlaşmalarda da Türkiye Turizm ve Tarım ülkesi olarak belirlenmişti. Bu arada enerji transferinde de ara istasyon olmamız uygun görülmüştü.
Bu günlerde ise Türkiye’de bir başka şeyler oluyor. Türkiye yine bir tarım ülkesi olarak kalacak ama Türkler de kendi ülkelerinde paryalaştırılacak. Bu çalışmaların temelinde uluslararası şirketlerin Türk Tarımı’nın patronu olması ve gıdayı stratejik bir silah olarak kullanma operasyonu yer almakta.
1950’lerden bu yana Türkiye Tarımı için “Çanlar çalıyor”du. Ancak Türk girişimcileri, çiftçileri ise buna var gücü ile direniyordu. Oyunlar bozuluyor, sermayeyi elinde tutan ve tüm sermaye hareketlerine hükmeden İstanbul Dukalığı kan kaybediyordu. “Anadolu Kaplanları” öylesine hareketli ve çalışkandılar ki, korku dağları taşları sarmıştı. Bu gidişe bir dur demek gerekiyordu. Ve iktidarda Necmettin ERBAKAN vardı. Tansu ÇİLLER Başbakan Yardımcısıydı. Ana Muhalefet lideri ise Mesut YILMAZ’dı. İşte, tam zamanıydı. ERBAKAN ve taifesinin siyasi arenaya çıkışından o güne kadar yaşanan gelişmeler kendine yakın kesimlerden taraftar toplasa da diğer tarafta “laikliğin ortadan kaldırılması” ihtimali geniş kitleleri rahatsız ediyordu.
Malum, 28 Şubat 1997 günü MGK toplantısında askerler bazı konuların mutlak surette uygulanmasını istedi. Bu kararlardan en çarpıcı olanı ise eğitimin kesintisiz sekiz yıla çıkarılmasıydı. Kararları Erbakan imzaladı ama uygulamaya geçmedi ve ortalık karışmaya başladı. Yapılan her şey “Gericilikle Mücadele” adı altında yapılıyordu. İşte o dönemde “Gericilikle Mücadele” ettiğini ifade edenler “Taşımalı Eğitim Sistemi”ne geçilmesini sağladılar. Görüntüde mükemmel bir sistemdi. Ama ya gerçekte; gelecekte nelere sebep olacaktı?
Türkiye’de köylerde o güne kadar insanlar iki kişiye danışırlar, onların yol göstermesini isterlerdi. Bunlar öğretmenler ve imamlardı. Taşımalı eğitim sistemi ile köylerden öğretmenler belli merkezlere çekildi ve köylü sadece imamların eline bırakıldı. Bu birinci ayaktı.
Diğer taraftan Türk köy yaşamında ilkokul ve ortaokul öğrencileri kümes, küçükbaş hayvancılığın; ortaokul ve lise çağı öğrenciler ise büyükbaş hayvancılığın; ilkokul, ortaokul ve lise öğrencileri ise tarımın sürükleyici güçleriydi. Bu kararla, tarım köylerde boğuldu, şehirlere göç hızlandı ve tarımsal alanlarda nüfus hızla azaldı. Kısaca 28 Şubat dayatmaları Türkiye’de tarım ve hayvancılığın çöküşünü hızlandıran yoldaki tüm engelleri ortadan kaldırdı. Sürecin diğer ayaklarına da zaman içinde değineceğiz.
Tarım ve hayvancılığın çökertilmesi sürecini anlatmak çok önemli. Bu sürecin ardından Türkiye bir de 2000 ve 2001 yılı “Mali Krizleri” bahanesiyle eşi CIA istasyon şefi olan Kemal DERVİŞ darbesi ya da dayatması ile karşı karşıya kaldı. Kemal DERVİŞ Tarım-Hayvancılık konusunda öylesine dayatmaları gündeme getirdi ki kimsenin sesi çıkmadı, dahası çıkamadı. Çünkü atların sahibi, yani çiftlik sahibi öyle emretti. Erbakan’ın Başbakanlığı döneminde sahnede çokça görünen Türk Silahlı Kuvvetleri üst yönetimi de “sessizluk” oyununu çok iyi oynadı. Oynamak zorundaydı. Yoksa o noktalara gelemezlerdi, getirilemezlerdi. Gelseler bile tutunamazlardı, kaza görünümlü suikastlarla oradan sökülüp alınırlardı.
AKP dönemini, bir sonraki yazımıza bırakarak bu günlük yazımızı sonlandıralım.
Sonlandırmadan önce okurlarımıza soralım: Sizler hiç 28 Şubat kararlarının bunlara neden olduğunu düşünmüş müydünüz? Ve sizler bu yazıda sizlere sunulan delillere rağmen hala 28 Şubat sürecinin “gericiliğe karşı” bir operasyon olduğuna inanıyor musunuz?
Kürşat Asım KUT
