SERPİL YILMAZ & Koşulsuz Sevmek
Çocukluğunuzun bir vaktinde şu ya da bu konuda daha iyi bir hale gelmek için bir hedef belirlediniz. Bu belki okulla ya da çocuk bahçesinde bir oyun, bir müzik aleti veya başka bir etkinlikle ilgili bir konuydu. Niyetinizi bir olasılığa odakladığınızdan eğitim ya da uygulamayla yaptığınızda daha iyi bir hale geldiğinizi fark ettiniz. Bu harika bir süreçtir…
Fakat öyle bir an daha gelmiştir ki bir hedefe ulaşmada kendini kırbaçlama ya da küçük görmeyi kullanma fikriyle karşılaştırılırsınız. Amacınıza ulaşmanız için kendinize gözdağı vermeniz gerektiği, bu durumda sonuçların daha iyi olacağı düşüncesi aşılanır. Bunun ne zaman gerçekleştiğini anımsayabiliyor musunuz?
Çoğu kişi için parmak basamayacakları kadar küçük bir yaşta olmuştur bu. Fakat geriye dönüp bakarsak, sevdiğiniz bir şeyi sadece kendisi için yapmaz olduğunuz an bu idi. Öz değer ve kabulünüz sonuç ya da başarı ile ilişkilendirildi. Karışıma korku ve sonuç eklendi; hedefe ulaşamayacak olduğunuzda bunun sonucunun kendi sevginize ya da başkalarının sevgisine layık olmayacağınız korkusu.
Korkunun resme girdiği an bir hedefe ulaşmanın ehlileştirmenin aracı haline geldiği andı ve çok geçmeden bu korkuyu alıp kendinizi ehlileştirdiniz. Çoğumuzun yaşadığı basit bir örneği ele alalım.
Bisiklete binmeyi ilk öğrendiğinizde bunu olasılıkla hoşunuza gittiği, size bir başarı duygusu verdiği ve diğer çocukların yaptığı bir şeyi yapmanızı sağladığı için yapıyordunuz. Daha sonra başka şeylere geçtiniz ve herhalde bisikleti fazla da düşünmez oldunuz. Fakat açıklama adına bir an için "Bisiklete en iyi binen ben olmalıyım" ve "Öz kabulüm ve öz sevgime ancak en iyi bisiklet sürücüsü olursam layık olurum" düşüncelerine bağlandığınızı varsayalım.
Profesyonel bisikletçi değilseniz tuhaf kaçacak bir düşünce olurdu bu değil mi? Öz kabul ve sevginizi bisiklet sürme becerinize bağlamanın saçmalığını görebilirsiniz de onca insan başka hedefler -bir iş, hobi, kişinin beden imgesi, aile içindeki rolü, hatta spiritüel bir yoldaki ilerlemesi- söz konusu olduğunda tam da bunu yapar. Eğlence ve heyecan kaynağı olarak başlayan şey daha sonra kendini ehlileştirmenin bir aracına dönüşebilir.
Hedef belirleme üzerinden kendini ehlileştirme çok ince bir düzlemde işleyebilir ve aldığı bütün biçimleri görüp teşhis etmek sizi bir usta yapar. Hedef belirlemenin sadece tanımlanabilir gündelik işlerle sınırlı olduğunu düşünebilirsiniz fakat bu düşünme biçiminin yansımaları bundan çok öteye gidebilir. Sözgelimi, hayatta mutlu olmak ya da kendinizi bütün hissetmek için ne gibi hedefleri gerçekleştirmeniz gerektiğini düşünüyorsunuz?
Belirli bir kişi tarafından sevilmeye ihtiyaç duyuyor musunuz? Belirli bir miktar para kazanmanız mı gerekiyor?
Çevrenizde belirli bir miktar övgü, tanınma, onay anma ya da sosyal statü mü? Büyük bir spiritüel idrak gerektiğini mi düşünüyorsunuz?
Bedeninizin belirli bir şekilde görünmesi mi gerekiyor?
Tüm bu ölçütler özneldir ve ancak sizin onlara atfettiğiniz kadar bir anlamları vardır. Ortak bir noktaları varsa o da mutluluğunuz için bunlardan herhangi birini şart koşarsanız onları kendinizi ehlileştirmenin araçları haline de getirmenizdir.
Bir Benlik Ustası olarak bundan çıkış yolunuz, şu anda ki halinizle kusursuz olduğunuzu ve bütün olmak için hiçbir şey yapmanız ya da başarmanız gerekmediğini kendinize hatırlatmaktır. Gezegenin Düşünde bir şeyler başarmak, güçlü yanlarınızın neler olduğunu, neler yapabileceğinizi görmek istemede hiçbir sorun yoktur. Fakat bir Benlik Ustası olarak önceliğiniz, kendinize belirlediğiniz bir hedef yolunda çalıştığınız sürece kendinizi koşulsuz olarak sevmektir.
Kaynakça: Toltek İç Özgürlük Rehberi
