Nazım Turan & Yangın Varken Kim Geldi?

Evet değerli okurlar, bir bayram daha geldi geçti…

Ama bu kez bayramın ardından geriye tatlı bir huzurdan çok, derin bir düşünce kaldı:

Gerçekten kim dost, kim değil?

Kimin gülümsemesi samimi, kimin varlığı sadece sofraya kurulmak için?

Bu duygularla internette rastladığım kısa bir hikâye yüreğime dokundu.

Bir baba kurbanlık bir dana kestiriyor ve kızına diyor ki:

“Kızım, dostlarımızı çağır, birlikte et yiyelim.”

Ama kız bağırıyor:

“Evimizde yangın var! Yardım edin!”

Koşup gelenler tanıdıklar değil, daha önce hiç görmedikleri insanlar oluyor.

Yangın söndürülüyor, sofralar kuruluyor, gelenler ağırlanıyor.

Baba soruyor:

“Bizimkiler nerede?”

Ve kızı şöyle diyor:

“Yangına koşmayan sofraya oturmasın baba… Demek ki gerçek dost, işte bu gelenlermiş.”

Bayramlar dostluğu hatırlatır, ama bazen kimlerin aslında “dost olmadığını” da gösterir.

Arayıp sormayanlar, sıkıntıda görünmeyenler, dertte sırt çevirenler…

Bu bayram, belki de bir aynaydı hepimiz için.

Şunu unutmayalım:

Yangın varken gelmeyen, et yerken sofraya oturmasın.

Ve biz de bir gün bir yangın duyduğumuzda, gerçekten dost olmayı unutmayalım.