Nazım Turan & Vasile Dayı, seninde vebalin var
1 Ağustos itibarıyla Romanya’da yürürlüğe giren yeni vergi düzenlemeleri, vatandaşın omzundaki yükü bir kez daha ağırlaştırdı. Özellikle temel gıda maddelerine getirilen KDV artışıyla birlikte, marketteki alışveriş poşeti hafifledi ama kasa fişi bir hayli uzadı. Maaşlarımızdan kesilen gelir vergisi arttı, geçim şartları daha da zorlaştı.
Görünürde bu kararlar “ekonomik tedbir” olarak sunulsa da, aslında olan yine dar gelirliye, emekçiye, memura, esnafa oldu. Hayat pahalılaştıkça sadece cüzdan değil, moral de küçülüyor.
Romanya’da yaşayan bir Türk olarak bu tablo bana hiç yabancı gelmiyor. Çünkü biz bu filmi daha önce Türkiye’de defalarca izledik — ve ne yazık ki izlemeye de devam ediyoruz. Gelir adaletsizliğinin, fırsat eşitsizliğinin ve vatandaşın sırtına bindirilen yükün adresi değişse de senaryosu hep aynı kalıyor. Ve biz biliyoruz ki bir ülkede sadece yönetenlerin değil, sessiz kalanların da sorumluluğu vardır.
İşte tam burada rahmetli büyük ozan Ozan Arif’in yıllar önce kaleme aldığı o çarpıcı dizeler geliyor aklıma:
Osman dayı bu işte,
Senin de vebalin var.
Bu namussuz gidişte,
Senin de vebalin var.
Eken sen, biçen sensin,
El-avuç açan sensin,
Bunları seçen sensin,
Senin de vebalin var.
Bu satırlar aslında sadece bir kişiye değil, hepimize yazılmış bir mektup gibi. Çünkü bu gidişatı seyredip hiçbir şey yapmayan herkesin payı var bu yükte. Sandığa gitmek, ses çıkarmak, haksızlığa itiraz etmek… Bunlar sadece birer hak değil; aynı zamanda birer insanlık görevi.
Ve bu çağrı sadece biz gurbet ellerde yaşayan Türkler için değil, bu topraklarda birlikte nefes aldığımız Romen dostlarımız için de geçerli. Ekonomik yük artık bir azınlığın değil, geniş kitlelerin ortak derdi haline geldi. Faturası hepimizin sofrasına yansıyor. Hangi milletten olursa olsun, adalet talebi evrensel; çözüm ise ancak ortak ses ve dayanışmayla mümkün olabilir.
Unutmayalım;
“Karga gül koklamaz, tilki tavuk saklamaz, kedi ciğer beklemez…”
Bazı şeylerin doğası bellidir. Göre göre yanlışa sessiz kalmak, sonra da şaşırmak, artık kimseye yakışmaz.
Bugün hiçbir şey söylememiş olsan bile, günü geldiğinde…
Bu kışlar boyunca yediğin ayazı unutma; unutursan, yine katlanmak zorunda kalırsın.
Adil ve güzel günlerde buluşmak dileğiyle.
