Nazım Turan & Sabiha Gökçen’de “Otomatik” Karmaşa

Sabiha Gökçen Havalimanı’nda dış hatlar için getirilen otomatik geçiş sistemi, duyunca kulağa harika geliyor. Ne de olsa teknoloji çağındayız; her şey daha hızlı, daha kolay olmalı, değil mi? Ama gelin görün ki işler hiç de öyle işlemiyor.

Bizzat deneyimlediğim süreci size bir anlatayım: Önce otomatik geçiş öncesinde bir memur, pasaportunuzu ve biniş kartınızı kontrol ediyor. “Eh, bu normal” diyorsunuz. Ardından otomatik gişeye giriyorsunuz, pasaportunuzu okutuyorsunuz, parmak izlerinizi veriyorsunuz, göz iziniz taranıyor… Tam “Oh, tamam, bitti” derken bir de ne göreyim? Hemen ardından bir polis gişesi! Burada tekrar pasaportunuzu ve yurtdışı çıkış pulunuzu göstermek zorundasınız.

Sözde otomatikleşme ama bir türlü sona ermeyen kontrollerle adımlar azalmıyor, aksine artıyor. Diğer taraftan geçsem, çok daha hızlı ve kolay bir şekilde işlemlerimi tamamlamış olurdum. Ama yok, bizde işler böyle: “Kolaylaştırıyoruz” diye başlar, karmaşıklığın zirvesine ulaşırız.

Bu sistem, tam da bizim tarzımız. Süreci hızlandırması gereken bir uygulama, işleri daha da uzatır hale geliyor. Yine de teknolojiye yatırım yaptık demek güzel duruyor tabii. Ama keşke bu yatırım biraz da mantıkla harmanlansa.

Sabiha Gökçen’in bu otomatik geçiş sistemi, bana kalırsa zaman kazandırmaktan çok sabır tüketiyor. Umarım bir gün, bu gibi uygulamalarda gerçekten kullanıcı deneyimini ön planda tutmayı başarabiliriz.