NAZIM TURAN & Kendini Kurumun Önüne Koyanlar: Güç Zehirlenmesinin Tehlikeli Yolu

Merhaba değerli okuyucular,

Bugün sizlerle bir gözlemimi paylaşmak istiyorum. Eminim ki sizin de üyesi olduğunuz bir dernekte, çalıştığınız bir şirkette ya da parçası olduğunuz bir sivil toplum kuruluşunda buna benzer durumlarla karşılaşmışsınızdır. Bu tür yapılarda, ekip çalışması ve ortak hedefler doğrultusunda hareket etmek temel prensiplerdendir. Birlikte yürümek, başarıyı paylaşmak ve güç birliği yapmak her bir bireyin katkısıyla mümkün olur. Ancak bazen, kurumda önemli bir pozisyonda olanlar, bu ortak gücü kendilerine ait bir değer gibi görme yanılgısına düşebilirler. Başarıyı bireysel bir kazanım olarak sahiplenip, ekip ruhunun ve dayanışmanın önüne koyabilirler.

Bu tür durumlarda, kişi kendi varlığını ve egosunu kuruluşun önüne çıkarır. Kurumun sağladığı prestiji, kendi ismiyle özdeşleştirir ve diğer insanların katkısını göz ardı ederek başarıları kendine mal eder. Ancak gerçek liderlik, o kurumun köklerinden, birlikte hareket etme gücünden gelir. Kuruluşun adını, vizyonunu ve misyonunu kendi isminden üstün tutmayı bilmeyenler, aslında o kurumdan bağımsız olarak var olmanın ne kadar zor olduğunu fark edemezler.

Bir gün gelir, kendilerini güçlü hissettikleri o yapıdan ayrılmak zorunda kaldıklarında, aslında o güç ve prestijin yalnızca o kurumla mümkün olduğunu acı bir şekilde anlarlar. Çünkü “Gölgesinde yürüdüğü ağacı kendi sanan, yola düştüğünde yalnız kalır.”