Nazım Turan & “Kabağın da bir sahibi var…”

Bazen hayatta öyle insanlar çıkıyor ki karşımıza…
Ağzı bir karış açılıyor, dili durmuyor, lafını ölçmeden tartmadan konuşuyor.
Kime ne dediği umurunda değil. Saygı desen yok, edep desen hiç uğramamış.
Ama işte, herkes unutur bir şeyi:
Sözün de bir sınırı var, insanın da.

Ben de geçen gün böyle biriyle karşılaştım. Laf döndü dolaştı, aklıma eski bir hikâye geldi.
Eskiden anlatırlardı, çok da severim:

Bir gün bir derviş berbere gider. “Vur usturayı berber efendi,” der.
Berber başlamış tıraşa. O sırada mahallenin kabadayısı içeri girer.
Hiç selam vermeden doğruca dervişin yanına gelir,
Başının kazınmış tarafına tokadı basar:
“Kalk bakalım kabak! Kalk da tıraşımızı olalım!”

Derviş susar. Ne el kaldırır, ne dilini oynatır.
Tıraş boyunca kabadayı bir durmaz:
“Kabak aşağı, kabak yukarı…”
Alay eder, küçümser, hakaret eder.

Tıraş biter, kabadayı kahkaha atarak dışarı çıkar.
Ama henüz birkaç adım atmamıştır ki, yokuştan aşağı hızla gelen bir at arabası çarpar.
Feci şekilde can verir.

Berber dönüp dervişe sorar:
“Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?”

Derviş başını önüne eğer, der ki:
“Vallahi gücenmedim. Hakkımı da helal ettim.
Ama ne yapayım… Kabağın da bir sahibi varmış. O gücenmiş olmalı…”

İşte bazen insan konuşurken karşısındaki ne der, ne hisseder düşünmez.
Ama hayat, herkesin sustuğu yerde konuşur.
Eğer biri size sabrediyorsa, sessiz kalıyorsa, unutmayın:
Bu sessizlik boş değil.
Belki içinden size hakkını helal etmiştir.
Ama o kabak, bir başka sahibine aittir…
O hesap sorar, kimse engel olamaz.

Ne demiş Yunus Emre:
“Mazlumun ahı indirir şâhı,
Her şeyin bir vakti vardır.”

Bu yüzden, kimseyi küçümsemeyin.
Bir söz söylerken iki kez düşünün.
Çünkü bazen bir kelime, sizin son durağınız olur.