Nazım Turan & Bu Acı Normal Değil

Yılın son günleri…

Normalde durup düşünmemiz, geride kalan yılı tartmamız gereken zamanlar.

Ama bugün yine bir acının içindeyiz.

Yalova’da, terör örgütü DEAŞ’a yönelik bir operasyon sırasında çıkan silahlı çatışmada şimdilik üç polisimiz şehit oldu, yedi polisimiz yaralandı. Çatışmanın belli aralıklarla devam ettiğine dair bilgiler paylaşılıyor.

İnsan ister istemez duruyor.

Susuyor.

Ve içinden şu cümle geçiyor:

“Bu acılar artık sıradanlaşmamalı.”

Türkiye’nin en batısında, İstanbul’un hemen yanı başında yaşanan bu tablo insanın içini yakıyor.

Çünkü mesele yalnızca bir operasyon değil; mesele kaybedilen canlar, yarım kalan hayatlar, evlerine bir daha dönemeyen insanlar.

Bu noktada bağırmak geliyor insanın içinden.

Sakin kalmak zor.

Çünkü her seferinde aynı soruyla baş başa kalıyoruz:

Bu kadar yakınımızda, bu kadar hazırlıklı bir yapı nasıl var olabildi?

Bu soru bir suçlama değil.

Ama bu soru, içimizde biriken öfkenin ve yorgunluğun ifadesi.

Çünkü aynı acıyı tekrar tekrar yaşamak, insanın yalnızca yüreğini değil, umudunu da zorluyor.

Atatürk’ün kurduğu bu Cumhuriyet; korku üzerine değil, akıl, hukuk ve birlikte yaşama iradesi üzerine inşa edildi.

Bugün yaşananlar, tam da bu iradeyi hedef alıyor.

İnsan bu yüzden sadece üzülmüyor; kızıyor.

Bu yaşananlar, tarihimizde derin yaralar açmış Menemen Olayı’nı hatırlatan karanlık denemelerdir.

Cumhuriyet’in temelini, toplumsal huzuru ve birlikte yaşama iradesini hedef alan bu girişimlerin hiçbir mazereti, hiçbir bahanesi olamaz.

Şiddeti kutsayan, bu tür kalkışmaları besleyen ya da görmezden gelen her anlayışı açıkça kınıyorum.

Bu topraklar, bu zihniyetlere teslim olmadı; olmayacak.

Bu acılara alışmamalıyız.

Sessizce geçip gitmesine izin vermemeliyiz.

Unutmadan, normalleştirmeden, “bir yıl daha böyle bitti” demeden…

Yıl sona eriyor.

Ama bu yaşananlar, kapanış cümlesi yapılacak şeyler değil.

Yalova’da şehit düşen polislerimize Allah’tan rahmet,

yaralılarımıza acil şifalar diliyorum.