NAZIM TURAN & Bir Şaman Öğretisi Şöyle Der:

Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz.

Nehirler kendi suyunu içemez,

Ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez,

Güneş kendisi için ısıtmaz,

Ay kendisi için parlamaz,

Çiçekler kendileri için kokmaz,

Toprak kendisi için doğurmaz,

Rüzgâr kendisi için esmez,

Bulutlar kendi yağmurlarından ıslanmaz.

Doğanın anayasasında ilk madde şudur:

Her şey birbiri için yaşar!

Birbiri için yaşamak, doğanın kanunudur.

Eski çağlarda yürürlükte olan bir anlayıştı bu.

Bütünlüğü anlatırdı, özü iki cümleydi:

“Ben, biz olduğumuz zaman ben olurum.”

“Ben, ben olduğum için sen, sensin.”

Günümüzde bu kadim bilgeliği unuttuk. Bencillik, çıkar çatışmaları, doğaya ve birbirimize zarar verme alışkanlığı giderek yaygınlaşıyor. Nehirler kurumaya, toprak bereketini kaybetmeye, insanlık birbirine sırt çevirmeye başladı. Hepimizin yalnızca kendi çıkarını düşündüğü bir düzen, doğanın kanununa aykırıdır. Bugün dünyada gördüğümüz adaletsizlikler, zulümler, savaşlar ve yozlaşmış değerler, bu öğretiyi göz ardı etmemizin bir sonucudur.

Dileyelim ki insanlık, tekrar birbiri için yaşamayı öğrensin. Daha adil, daha merhametli bir dünya kurmak, ancak doğanın ve insanlığın temel ilkesine dönerek mümkün olabilir: Birlikte var olalım, birbirimizi büyütelim.