Mehmet Fuat ERGÜN & YAŞAMAMIŞ ÖLÜLERDEN OLMAMAK İÇİN

Okuduklarımın yanı sıra, tahsil ve iş hayatımın bana verdikleriyle yaşamda gözlediklerim yazılarımın temelini teşkil etmektedir.

Bugün nasıl bir konu seçeyim derken saygın bir arkadaşımın maili gözüme ilişti.

Sanki içimi okuyordu. Bende sizlerle paylaşmak istedim.

Eflatun'a sormuşlar;

İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nedir?

Tek tek sıralamış,

- Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarını özlerler.

- Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler. Ama sağlıklarını geri getirmek için de para öderler.

- Yarınlarından endişe ederken bugünü unuturlar. Sonuçta, ne bugünü, ne de yarını yaşarlar.

- Hiç ölmeyecek gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler.

Çok enteresan biz insanoğlu.

Hatırlarsınız her bir insan ayrı bir dünya, bir insanı tanımak için denizleri boşaltsanız anlayamazsınız denir.

Hangimiz çocukluğumuzu özlemiyoruz? Ah! O eski günler demeyenimiz var mı? Neden eski günleri özleriz?

Beğenmediğimiz şu anımız, bir kaç sene sonra eski günler olmayacak mı?

Neden şimdinin kadrini bilmeyiz de Ah! Of! ederiz, anlamış değilim. Anlıyoruz da kıymet nedir bilmiyoruz.

Para kazanmak. Kazandıkça gözümüz doymamak. Bu hırsla sağlık ve sıhhatimizi bilinçsiz ihmal etmek.

Şöyle bir etrafınıza bakın elli, altmış yaşlarına gelmiş olup da oy buram, oy şuram demeyen var mı?

Hele şekerim yükseldi. Tansiyonum artı. “Kolestronum yüksek” çoğumuz derdi değil mi? Bu hastalıklarla uğraş dur. Harca kazandıklarını.

Çoğu kez söyledim. Yine söyleyeceğim. Dün geçti gitti. Geleceği kim bilecek?

Bir dakikamızın sonrasını var mı bilen?

Vücudumuzda dolaşan yüz bin kilometre uzunluğunda milimetrik damarlarımızdan biri tıkandığından, kalp kriziyle ölüp gitmiyor muyuz.

Kanser profesörü olup ta kanserden yaşamını yitirenleri görmüyor muyuz?

Peki geçmiş geldi geçti. Gelecek meçhul. O zaman şimdiyi neden kafamızda oluşturduğumuz olumsuz düşüncelerle zehir ediyoruz?

Çoğumuz bu dediklerim içerisinde şu an bu güzel yaşamımızı karartmıyor muyuz?

Şöyle bir düşünelim. Dün gece ailece bir aradayız. Herkes kendi meşgalesinde birbirimiz ayırdığımız bir zaman yok.

Ertesi gün akşam beraber olduğumuz bir aile ferdimizi kaybetmiş olalım. Geriye giderek bir gün önceki akşama dönelim. Ne yapardık? Bir gün sonra kaybetmiş olduğumuz canımızı koklar, özlemez miydik? Bağrımıza basmaz mıydık? Onunla bolca vakit geçirmez miydik?

Ne değişti. Çünkü o zaman olan şimdinin değerini bilmedik. Boşa harcadık.

Sonuçta, ne bugünü, ne de yarını yaşadık.

Eflatun’un dediği gibi,

“Hiç ölmeyecek gibi yaşarlar.

Ancak hiç yaşanmamış gibi ölürler.”

Ne olur gelin dünyayı ben yaratım demeyerek, maddenin kölesi olmadan, servet, şehvet, şöhret hırsına kapılmadan, ihtiyaç sahibini gönlünü alarak yaşanmamış ölülerden olmayalım.