Mehmet Fuat ERGÜN & OTUZ YILLIK DENEYİMİNİZİ BİR YILLIĞA ÇEVİRMEYİN

"Bazı insanlar otuz yıllık deneyime sahip olduklarını söylerken, esasında otuz yılda tekrarlanan bir yıllık deneyime sahiptirler."

Bugün okuduğum güzel bu sözden; elli seneyi bulan iş deneyimim neticesini, sizlerle paylaşmak istedim.

1972 Gölcük Tersanesi Makina Dizayn Şefliği İTÜ sonrası ilk görevim.

Deniz Mühendis Yedek Subaylığımı aynı yerde yapmanın avantajı.

1975 Bursa Maysan Amortisör fabrikası Üretim Planlama Stok Kontrol ve Ambarlar şefi.

1977 OYAK Renault Otomobil Fabrikası Kalite Kontrol Metot ve Kalite Kontrol Teknik Kabul Şefi

1982 Manisa Anadolu Lift Forklift Fabrikası Kalite Kontrol, Mühendislik Müdürü

1984 Asil Nadir Dönemi Vestel ilk kurucu müdürü, sırasıyla Kalite Kontrol Müdürü, Teknik Genel Müdür Yardımcısı, Romanya Vestel Genel Müdürü

1993 Vestel Romanya Genel Müdürü

1995 Nobel Ambalaj Genel Müdürü

1997 Romanya Pimapen Genel Müdürü

Romanya'da yirmi seneyi aşkın fabrikalar kurmanın yanında; Çelik Döküm, Entegre Ağaç Sanayi, Polipropilen tekstil sanayi, Robot teknolojisiyle üretim yapan otomobil yan sanayi dallarında üst düzey yöneticiliği yaptım.

Bu kendimle ilgili çalışmalarımı, ben şuyum ben buyum, ben şöyle büyüğüm diye yazmadım.

İTÜ Makina, Prof. Selahattin Anık, Kaynak ve Malzeme hocamızdan aldığım dersten dolayı bir hiç olduğumun bilinciyle yazdım.

Bu aldığım ders:

1968 İTÜ Kaynak ilk dersimiz. Hocamızın yedi cilt kaynak konusunda eseri var.

Tahtaya koskoca KAYNAK kelimesini yazdı. Ve devam etti. "Arkadaşlar ben bu kaynak kelimesinin bir harfinin bir noktasını bilmiyorum."

O zamandan beri bir hiç olduğumun farkındayım.

İlmin, öğrenmenin sonu yok.

Öğrenmeyen, kendini geliştirmeyen insan ölüdür.

İlk baştaki o güzel sözde otuz yıllık deneyim bir yıllığa eşit olması gibi.

Yine İTÜ'den hiçliğe ait aldığım bir anım.

1969 Mekanik hocamız Prof. Hasan Özoklav'ın dersindeyiz.

Hasan hocamız Nasa'da ayrıca görevli.

Amerika'da her uydu çalışmalarına senede en az bir ay katılıyor.

İTÜ'lüyüz ya! Üzerimizde bir şımarıklık.

T cetvelleri o gün dersimiz olsun olmasın koltuğumuzun altında; yakamızda İTÜ arılı rozet.

Üstelik o dönemler boykotlarla dersleri aksatıyoruz.

Hasan hoca nerde olursa olsun dersini hiç aksatmazdı.

Derse girdi bazı arkadaşlar ayağa kalkmadı. O arkadaşlara dönerek " O senin yakandaki rozeti ben kırk sene önce taktım." der demez yine bir hiç olduğumu anladım.

İnanın o günden beri şimdiye kadar İTÜ rozeti takmadım.

Bunları yaşanmış, hayat tecrübem olarak genç arkadaşlarımla paylaşmak istedim.

Buradan konuyu yaşadığım bir õrnekle teyit etmeye çalışacağım.

1981-82 seneler. Türkiye döviz krizinde. Yıllık araç üretimi yirmi beş bin adetle sınırlandırıldı.

Oyak Renault'da iyi pozisyondayım.

Ama kariyerimde yükselme ihtimalim yok.

Karar verip, yukarda yazdığım Anadolu Lift Forklift fabrikasına Kalite Kontrol Müdürü olarak transfer oldum.

Allah’ım fabrika dökülüyor.

Montaj yerlerde.

Kalite denen bir konu yok.

Ret parçalar, imalat müdürü talimatıyla araç üzerine takılıyor.

Kendi kendimi yiyorum.

Nereden Renault gibi bir cennetten bu cehenneme düştüm.

Sonraları anlayacağım. Cehennemi nasıl üzerimde avantaj sağladığını.

Neyse buradan bir on sene sonra, teknoloji ve kalitede aşığı olduğum Renault fabrikasına arkadaşlarımı ziyarete gidiyorum.

Arkadaşlarım senelerin Renault'a vermiş, biri Metot Müdürü, diğeri Teknik Müdür.

Konularında bir deryalar. Kısaca otuz yılda tekrarlanan bir yıllık deneyime sahipler.

İnanın dört saat beni dinlediler. Hiç ses çıkarmadan. Onlar sordular ben cevapladım. Zor ellerinden kurtuldum.

Çünkü ben otuz senelik deneyime sahiptim.