MEHMET FUAT ERGÜN & MALATYA'MI, KÖYÜM KÜNDÜBEG'İMİ ÕZLEDİM
Çocukluğumun en güzel unutulmaz Malatya anılarımı, havasının kokusunu özledim.
Eski tip Malatya evi.
Paşa köşkü, Sığırlık sok.
Aşağı yoldan iki katlı olmasından dolayı adı Renkli apartman olan mahallemiz.
Tren garından faytoncuya yol tarif ederek Renkli apartman dememiz yeterdi.
Önünde kanal, Malatya diliyle arık ve bu arıkdan saka Ali dayının ayda bir sıra bize geldiğinde su govarması, bahçemizi suvarmamız.
Önde küçük arkada daha büyük bir bahçe, içerde geniş bir sofa, sofaya açılan dört oda.
Öne bakan iki oda amcalarımın. Arkadaki bir oda bibimin yani halamın, diğer oda erzak odası, kiler.
Hem mutfak ve hem tahıl ambarı, tandır ekmeği dizi dizi, kış için hazırlanmış kavurma ve peynir tenekeleri.
Fırın ekmeğini bilmezdik.
Amcamlarım, Tekel'den iş dönüşü Tahtalı cami çıkışında arada sırada fırın ekmeği aldıklarında evde somun ekmek var diye bayram ederdik.
Dedemin babaannemin odası yok.
Odalar neyle ısınır hatırlamıyorum.
Sofanın arka bahçe çıkışında şömine cinsi bir ocak.
Yemekler orda pişer.
Yakıt genelde çalı çırpı.
Bibim o dönemin en meşhur ekmekçi Keziban’ı.
Eniştem, hükümet konağına o zamanlar tek çıkışımız olan Mücelli caddesinin hükümet konağına bakan tarafında yine o dönemin market cinsi en popüler bakkalın sahibi gözleri görmeyen Emir Ömer Karakuş.
Bibim evlerde tandır ekmeği, bilik pişirir.
Malatyalı, bibimden gün almak için sıraya girerlerdi.
Ve yazları bize nefes aldıran çatı katı.
Amcamlar evlenip odalarına yerleştikten sonra bu çekirdek evde aile nüfusumuz,
bibimler tek odada altı, amcamlar ikişer çocuktan sekiz, babannem ve dedem iki olmak üzere toplam on altı kişi kalırdık.
Üstelik yaz tatillerinde bizlerin kalması caba.
Büyük bibim Zahide, Gündüzbey'de oturur, eşi köyün tek kasabı Mınık Hiseyin eniştemiz olurdu.
Zahide bibimi önünde hayvan derisinden yayıkla tereyağı yaparken görürdüm.
Öksürüğümde tereyağı içirmişti adı yağ bibi, ekmekçi bibimin adı bilik bibi, bir de yağ bibimin büyük kızı köyümüzün ve Çırmıktı kasabamızda öğretmenlik yapmış olan Osman Akın hocanın eşi kuş bibim.
Evine yanlışlıkla giren bir serçeyi tutup bana sevdirdiği sonra serbest bıraktığı için adını kuş bibi koymuştum.
Babam Adana'da vali makam polisi. İlkokul birinci sınıfdan itibaren her yaz tek ulaşım aracımız kara trenle Malatya'ya dedemlerin yanına gider yaz boyu kalırdım.
O kara trenin, Beylerderesinden sonra hızlanıp düdüğün işte geldim Malatya diye sevinçle karışık acı acı öttürmesini hiç unutamam.
Çok sevdiğim bana gözü gibi bakan babanneme, amca ve bibilerime ve canım dayılarıma kavuşma hasretiyle yanan bir çocuktum yedi yaşlarında.
Annemden, babamdan ve benden dört yaş küçük kardeşimden ayrılmanın hasretini bir iki gün yatağımda gizli gizli için için ağlamalarımla giderirdim.
Enteresan tatil dönüşümde babannemden ayrılacağımın ağıdını yapardım.
Çocukluk duygusu işte.
Babannem evin tek hakimi.
Amcalarım Tekel fabrikasında calısıyorlar.
Kazançları babannemde toplanıyor.
Dedem yedi sene Yemen'de askerlik yaptıktan sonra ilk eşi õlünce ikinci hanımı babannem. Büyük bibim Zahide doğduktan sonra dokuz sene İstanbul.
Evde hiçbir yetkisi ve kazancı olmayan gününü gün eden biriydi dedem.
Babannemin kasap pazarında temin ettiği kemikleri, kaynatarak combur comaat yediğimiz anılarımızı asla unutamam. O kalabalık evde tadını alamadığımız kemikleri tekrar kaynatarak yememizi..
Başka nelerimi unutamam?
Gece yarısı kalkıp tandır ekmeği Gündüzbey kanalda ve Bayrambağında çimmemizi, Çakalıkavağı üzüm bağımıza gitmemizi, annemin dayısı Mamo dayının eşşeğine binmeyi, Hurrem dayının dükkanında plastik yapma kol saati almayı,
Köye gitmek ve köyde gelirken Şaben dayının otobüsünde 10 km yol gitmek için saatlerce beklediğimizi unutamam, unutamam..
AMA BU DÜNYANIN EN GÜZEL KÖYÜ ÜNVANINI ALMIŞ KÜNDUBEG'İM 06.02.2023 DEPREMİYLE HARAP HALDE. YALNIZ KÖYÜMMÜ? MALATYAM'DA BİR ÖLÜ ŞEHİR OLMUŞ DURUMDA.
BEN MALATYAMI KÖYÜMÜ KÜNDUBEG'İMİ ÖZLEDİM.
NOT: BU YAZIM SENELER ÖNCE GAZETE MALATYA'DA YAYINLANMIŞTI. DEPREM SONRASI TEKRAR SİZLERE YÜREK YANIĞIM VE ÖZLEMİMLE SUNMAK İSTEDİM.
