Mehmet Fuat ERGÜN & KENDİNE GEL. KİM ÖLE KİM KALA

Bir gram tecrübe bin gram teoriden üstündür.” sözünü esas alarak on dört sene önce yazı hayatıma başladım.

Okuduklarımın yanı sıra, tahsil hayatım ve elli iki senelik yöneticilik birikimlerimin bana verdikleriyle, yaşamımda gözlediklerim, yazılarımın konusunu meydana getirmektedir.

Yüzlerce makale yazdım.

Malın zekâtı var, bilginin zekâtı neden olmasın dedim..

Sizlerden geri dönüşler aldıkça sevincim arttı.

Bugün nasıl bir konu seçeyim derken Eflatun'un bir sözü aklıma geldi.

Eflatun'a sormuşlar;

İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nedir?

Eflatun tek tek sıralamış,

"Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler.

Ne var ki çocukluklarını özlerler.

Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler.

Ama sağlıklarını geri almak için para öderler.

Yarınlarından endişe ederken bugünü unuturlar.

Sonuçta ne bugünü ne yarını yaşarlar.

Hiç ölmeyecek gibi yaşarlar.

Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler."

Yazılarımın takip edildiğinde bu dört konunun nerdeyse her biri için köşemde yazdım.

Çok enteresan bu insanoğlu. Hatırlarsınız her bir insan ayrı bir dünya, bir insanı tanımak için denizleri boşaltsanız anlayamazsınız denir.

Bunun yanında “Biz bir hiçiz” başlıkla bizlerin bu sonsuz kâinatın karşısında acizliğimizden bahsetmiştim.

Hangimiz çocukluğumuzu özlemiyoruz? Ah! O eski günler demeyenimiz varmı?

Bu konuda neden eski günleri özleriz?

bir yazıma başlık olmuştu. Beğenmediğimiz şu anımızdan bir kaç sene sonra eski günler olmayacak mı? Neden şimdimizin kadrini bilmeyiz.

Ah! Of! deriz. Anlamış değilim. Hepimiz anlıyoruz da kıymetini bilmiyoruz.

Para kazanmak. Kazandıkça gözümüzü doyurmamak. Bu hırsla sağlık ve sıhhatimizi bilinçsiz ihmal etmek. Şöyle bir etrafınıza bakın altmış yaşlarına gelmiş olup ta, oy buram, oy şuram ağrıyor demeyenimiz var mı?

Hele şekerim yükseldi. Tansiyonum artı. Kolesterolüm var. Sonra da uğraş dur hastalığınla. Harca kazandıklarını.

Çoğu kez söyledim. Yine söyleyeceğim. Dün geçti gitti. Gelecek kim bilecek?

Bir dakikamızın sonrasını var mı bilen? Covit profesörü olup da koronadan yaşamını yitirenleri görmedik mi?

Peki geçmiş geldi geçti. Gelecek meçhul. O zaman şimdiyi neden kafamızda oluşturduğumuz olumsuz düşüncelerle şu anki yaşamımızı zehir edelim.

Çoğumuz bu dediklerim içerisinde yaşarken bu güzel yaşamımızı karartmıyor muyuz?

Şöyle bir düşünelim. Dün gece ailece bir aradayız. Herkes kendi meşgalesinde birbirimize ayırdığımız bir zaman yok.

Ertesi gün akşam beraber olduğumuz bir aile ferdimizi kaybetmiş olalım. Geriye giderek bir gün önceki akşama dönelim. Ne yapardık? Bir gün sonra kaybedeceğimiz canımızı koklar, öpmez miydik? Bağrımıza basmaz mıydık? Onunla bolca vakit geçirmez miydik?

Ne değişti. Çünkü o zaman olan şimdinin değerini bilmedik. Boşa harcadık?

Eflatun’un söylediği gibi sonuçta ne bugünü, ne de yarını yaşadık. Ne kadar sade ve derin bir ifade.

Geçmişin yükü hafızamızda,

Geleceğin bilinmezliği ufukta.

Ama şimdi tam da şu an bizimle, elimizde, canlı.

O hâlde: Geçmişe teşekkür edelim.

Geleceğe umutla bakalım,

Ama en çok, şu anı dolu dolu yaşayalım.

Ne olur gelin dünyayı ben yaratım diyerek yaşarken ölmeyelim.

Sağken sevdikleriminiz kıymetini bilelim.