Mehmet Fuat ERGÜN & GEL YAPMA SENDE BİR İZ BIRAK

Bizim mutluluğumuz başkalarının mutluluğunda gizlidir. Onlara mutluluk verdiğine, sizin mutluluğunuz size anında döner.

İnsanların yaşam amacının temelinde mutlu olmak yatar.

Ego, nefis. Yani BEN..

Etrafımda çok görüyorum ben diyen insanların asla mutlu olmadığını.

Her işinde önce kendi çıkarını düşüneneler nasıl huzurlu yaşar?

Hayat dediğimiz kavram bizim yaşam sürecimizden oluşuyor. Bu sürecin aktörleri kim? Elbette insan.

İnsanla muhatap olmadığımız en küçük bir zaman dilimimiz olabilir mi? Hayır. Olamaz. Olmadığında fiziksel ve ruhsal yapımız başlar çökmeye.. Sosyal bir ortamda olmayan bir insanın yaşam sevincinin varlığından söz edilemez.

Her anımız insanla haşır neşir olan bizler, karşımızdakileri kendimiz gibi düşünürsek yaşamdan zevk almaya başlarız.

Ne demişler. "İğneyi kendine çuvaldızı başkasına batır.” Bize batan küçük bir iğnenin acısını hissedebilirsek, asla başkasına çuvaldız batırmayı düşünemeyiz.

İnsani ilişkilerde başarının sırrına erişmenin tek yolu başkalarını mutlu etmekden geçer. İlişkide bulunduğumuz kişiler mutlu oldukça, bizler de mutlu oluruz.

Düşünün son model arabanla etrafı surlarla çevrili yüzme havuzlu lüks villada yaşıyorsun.

Korumalarınızla iş yerinize gidip geliyorsunuz. Villana uçan kuş giremiyor. Ama etrafınızda yaşayan insanlar aç ve yoksul. Bir dilim ekmeği zor buluyorlar. Gel de mutlu ol.

Bir kere o yoksulların her an gelip lüksümü bozacak endişesinden gece gündüz uykuların kaçmıyor mu? Kaçmayacak olsa neden bu kadar koruyucuyla yaşıyorsun?

Ama o varlıklı biraz egosunu yenip paylaşmayı bilse, etrafında bulunan yoksulların yüzlerini güldürse, gönlünde çiçekler açmaz mı? O çiçekler mis kokular saçmaz mı?

Çıkar, çıkar… Hep, ben, ben.. Ama bir noktaya kadar. Sonunda “Benim sadık yârim kara toprak” la buluşmayacak mıyız?

O kara toprağın dünyalara değişmeyeceğimiz bir gözümüzü nasıl oyduğunu düşünmeyecek miyiz?

Öldükten sonra cesedimizin bir gün dayanmadığını daha anlayamadık mı?

Haydi gelsin karşındakinin mutluluğunu hiçe sayan nefisçi bu insan. Zevkiyle lüksler içinde yaşadığı doyamadığı bu dünyasında, mezara konmadan bir gün daha fazla kalabilsin mutluluğu kendisinde arayan bu adam. Bir gün sonra cesedinin o pis kokusundan en sevdikleri kişilerin nasıl kaçtığını ah bir anlayabilse.

“Mal da yalan mülk de yalan, var biraz sen de oyalan.”

İşte bu çıkar heveslerimiz hastalığından yalanlarla oyalandıkça, başkalarını mutlu etmeden, bir ihtiyaç sahibinin gönlünü almadan; vermenin huzur ve mutluluğuna gözümüzü açmadan, rüya gibi bu yaşamdan geçip gidiyoruz.

Karşımızda bulunanlara değer vermeden bir hiç olarak yok oluyoruz.