Mehmet Fuat ERGÜN & GEÇMİŞ RÜYA GİBİ GEÇTİ YA! GELECEK KİM BİLECEK?

Hep eskiye özlem duyar, yaşananlardan nedense hiç zevk almayız.

Ne hikmettir geçmişi hasretle anar, ama yaşadığımız anı kendimize zehir ederiz. Ey maddeye tapan insanoğlu.

Geçmiş geçti gitti. Yok artık. Sanki bir rüya.

Yaşadıklarımız belleğimizde kaldı. Bilgisayar arşivi gibi. Gerektiğinde yani hatırlamaya çalıştığımızda bir filim şeridi beyin bandımızda anlık oluşur geçer gider.

Peki geleceği; kim bilecek. Bir dakika sonramızın ne olacağını?

İnsan vücudunda dolaşan kan damarlarımızın uzunluğunun seksen bin ile yüz bin kilometre olduğu bilimsel kayıtlarda var. Yani dünya çevresini iki buçuk defa dolaşacak uzunlukta. Çoğumuz biliriz damar çaplarımız ne kadar? Yerine göre bir milimetreden onlarca kat küçük olduğunu. Bir tanesinin bir an tıkandığını düşünelim. Ne oldu gelecek?

İşte bundan diyorum. Geçmiş geçti gitti. Gelecek de asla garantimiz yok.

Şu anın tadına varıp kalp huzuru içerisinde yaşamanın hazzını yudumlamak varken bu mal, mülk, servet hırsı neden?

Kör olası gözü doymaz insanoğlu.

İster de ister. Bir göz odam olsun der. Üç odalı ister. Üç odalı olur, villa ister. Ya! araba? Bizim zamanımızda bir Anadolu’muz olsun derdik. Şimdi model model arabalara burun kıvırır olduk.

Her yeni model çıktığında değiştirdiğimiz telefonlarımıza ne demeli? Yok sonu yok. İstemenin sonu yok. Yazılarımın çoğunda dile getirdim. Madde. Taptığımız mal. Malın kulu olduk. İçi boş maddeye bağımlı oldukça şu andan tat alamaz olduk.

İşte bundan özler olduk geçmişimizi.

İnsan zavallı varlık. Önüne milyarlarca bir lira koysan; yetmiş yılda ömür versen, doğduğun günden beri say bakalım bu liraları, her saniye saydığın senin olsun desen. Ne kadar toplayabiliyor. Biliyor musunuz?

İKİ MİLYAR ÜÇ YÜZ… Fazla değil.

Ne oldu ne kazandın. İşte ömür bu.

Bir de üstelik herkese nasip olmayacak yetmiş yıl ömrün olmasına rağmen.

İşte bundan Kuran’ımız onlarca ayetinde, PAYLAŞ, YARDIMLAŞ diyor.

Mutlaka test etmişsinizdir. Verdikçe, verme hazzının ne olduğunu tadmışsınızdır. Doymayacak gözümüze dur diyecek tek ilaç vermek.

Ama yürekten. Verdikçe yücelir insan. Verdikçe huzur dolar gönüller. Boşuna denmemiş. ”Veren el alan elden üstündür.”

İnsan ömrü su gibi akıp geçmekte bu sayılı ömrümüzde.

Yetmiş yaş yaşasak her saniyede bir lira saysak iki milyar üç yüz milyon değerini tutmayacak rüya, hayal yalancı yaşamımızda.

Neyimizi ?

Neyi bölüşemiyoruz?

Ne olur içinizde sıkıntı varsa, yaşadığınız andan zevk alamıyorsanız; VERİN. VERİN. VERİN.

Bakın göreceksiniz nasıl hayat sizlere baldan tatlı olacak.

Hele ömrümüzün her saniye tükendiği bu günlerde.