Mehmet Fuat ERGÜN & EN BÜYÜK İBADET GÖNÜL ALMAKTIR
Ben bir polis oğluyum..
Babam memur maaşıyla bizler için çırpındı.
Babamın "Ben yokluklar içinde ana baba ocağından uzaklarda ellerin himayesinde İstanbul gibi yerde ancak lise bire kadar okudum. Ne olur sen oku da bir baltaya sap ol" gibi nasihatlarıyla ilkokula başladım.
Babam o kadar etkili beni motive etmiş ki tüm tahsil hayatımda hep sınıf birincisi olma ana hedefimdi.
Hele Jeneratörle elektriği sağlanan Muş'ta lise bir iki sıralarında elektriklerin geceleri kesilip sabah güneşle gelmesini bahane etmeden, iki, üç metre karın kapılarımızı kapattığı kış geceleri gaz lambasıyla gece yarıları ders çalışma azmim hep beni sınıflarımda üst sıralara getirdi.
Tabi ilk okulda beş sene beni okutan Melahat Özer öğretmenimin tahsilimde babamın üstünde etkisi oldu.
Annem ise, Malatya Çarmuzu'da eve kadar gelen öğretmene dedemin "Okuyup da sevdiğine mektup mu yazacak" sözleriyle baba zoruyla okula gidemediği, Adana'da Celalettin Sayhan ilkokulumda okuma yazma kurslarına giderek okumayı yazmayı ögrendiğinden; ahlaklı insan olma yönlendirmesinden başka tahsilime katkısı olmadı.
1968 Bursa Atatürk Lisesi bitti.
Yarım milyondan fazla öğrencinin katıldığı üniversite test imtihanında barajı geçenlerin kabul edildiği, fizik, kimya, matematik ve İngilizceden yazılı olduğum üç günlük imtihandan sonra İTÜ makina bölümüne on beşinci olarak girdim.1972 de Haziran ayında mezun olan dokuz kişiden biriydim.
Mezuniyetimin müjdesini babama Nişantaşı postanesinden telefonla verirken sevinç gözyaşlarımı asla unutamam.
Bunları yazarken inanın ben şuydum, ben buydum, ben şöyle çalışkandım demek istemiyorum.
Egosunu ön planda tutanlardan nefret ederim.
Bu yazımı okuyan aile büyüklerine ve evlatlarına biraz katkım olsun diye yazıyorum.
Tamam çok iyi sabahlara kadar dersimi çalışarak o zamanın en gözde üniversitelerinden biri olan İTÜ'ni tahsil hayatım boyu hiç kayıp vermeden bitirdim ama insan olmama,okumakla adam olunmayacağına İTÜ yıllarımda şu iki olayla sizlere anlatacağım.
1969 İTÜ Kaynak dersimiz. Hocamız
o dönem dokuz cilt kaynak kitabının yazan Prof. Selahattin Anık.
İlk dersi kara tahtaya kocaman bir KAYNAK kelimesi yazdı.
Ve "BEN BU KAYNAK KELİMESİNİN BİR HARFİ DEĞİL BİR NOKTASI OLAMAM" dedi.
İşte o zaman anladım ilmin sonu yok.
Diğeri, sene 1970 mekanik hocamız Amerika'da kürsüsü bulunan Mekanik Hasan Prof. Hasan Özoklav.
NASA'da imzası olan bir derya.
O dönem 68 kuşağı, boykotlar, yürüyüşlerle, derslerimizi engelleyen maşaların oyuncağ8yız.
Mekanik Hasan derse girdi. Bazı aklı evvel arkadaşlar kendilerini bir halt sanarak ayağa kalkmadılar. Tabi İTÜ'de olmanın şımarıklığı, çoğumuzun üzerinde.
Derslerde ihtiyacımız olsun olmasın mühendislik okumamızın havasıyla koltuk altlarımızda T cetvelleri ve ceketimizde arı İTÜ rozetleri.
Mekanik Hasan hocamız, ayağa kalkmayan arkadaşlarımızı işaret ederek "EY ARKADAŞ SENİN TAKTIĞIN ROZETİ BEN KIRK SENE ÖNCE TAKTIM. ŞU AN SANA DERS VERMEK İÇİN SİZLERE KATKIM OLSUN DİYE AMERİKADAN GELDİM"
Der demez, tamam bana söylenmedi ben saygım gereği ayağa kalktım ama, anında İTÜ rozetini ceketimden çıkardım ve bir daha mühendisim unvanımı kullanmadım.
Kişiliğinden önce unvanlarını ön plana çıkaranlar, ego tatminlerinden zevk alanlardır.
Evrende bir noktanın milyonda birinden küçük olan dünyamızda bir hiç olduğumuzu; milimetrenin milyonda biri küçüklüğünde bir virüsün nasıl dünyayı dize getirdiğini, milyonlarca insanın ölmesine sebep olduğunu unutma.
İlmin temelinde eğitim yatar. Kazandığın eğitimle kendini geliştirir, insanlığa faydalı olabilirsin.
İnsanlara şefkat, hayvanlara merhamet aşkıyla insanlığa bir katkın olduğunda; bir ihtiyaç sahibinin gönlünü aldığında; işte o zaman, senelerin saniyeler gibi geçtiği, sonunda toprak olacak, değerler biçemediğin vücudunun hakkını vererek bir iz bırakabilirsin.
