Mehmet Fuat ERGÜN & 1967-68 İTÜ YILLARIM VE İLK AMELİYATIM

" ANNEM YOK KİMSEM YOK "

Rahmetli Cüceloğlu'nun söylediği bu sözü bizzat yaşayan biri olarak unutmam mümkün değil.

Sene 1967-68 İTÜ' de öğrenciyim.

Tam evde ders yaparken karnımın alt köşesinde boydan boya beni rahatsız edecek şekilde bir iç sızı ağrı.

Babam Bursa trafik büro amiri.

O zaman Bursa'da bir iki hariciyeci doktor var.

Beni Devlet hastanesi doktorlarında Elazığlı olacak Mahmut Hoşağası'nın özel muayenehanesine götürdü.

Apandisit şüphesi var doktor beyde.

Fiziksel testlerimden sonra, teşhis koyamadı. Bir de kan testi istedi.

Hatırladığım kadarıyla ne olduğunu bilmediğim lökosit 9000 çıktı. Tabi o zamanlar radyodan başka bir şey yok.

Hele şimdinin interneti yok ki basasın lökosit neymiş anında öğrenesin.

Doktor bey lökositten de apandisit teşhisi koyamadı.

Babama " Tevfik bey, Amerika'da uçakla uzun yolculuğa çıkacaklar rahatsız olsun olmasın apandisitlerini aldırıyorlar.

Biz de bu ameliyatı yapalım. Kaybımız olmaz" dedi.

Ve Bursa devlet hastanesine sabah ameliyat olacak şekilde hastane odama yattım ama bir süre uyuyamadım. Narkoz ne acaba? Acı çeker miyim? Düşündüm durdum.

Bir ara sabaha karşı babamdan utanmasam hastaneden kaçmayı düşündüm.

Gece yarısı bir inilti bir telaş, yan odada koşuşturmalar beni daha da korkuttu.

Biraz sonra yanıma elinde o zamanın teneke kutuda kaynatılan şırıngayla bir hemşire hanım geldi.

"Suat Bey siz misiniz" dedi.

"Hayır ben Fuat'ım" dememe rağmen iğneyi yedim.

Sonra öyle bir rahat uyudum anlatamam.

Neyse ameliyat masasına yattım. Kolumdan serum iğnesini hisseder etmez bir gık sesiyle uyudum.

Uyandığımda odamda yatağımdayım.

Boynum ensem ağrı içinde.

Tokat atan mı dersin.

Hayal meyal babamın silüetini buğulu gözlerle görmeye çalışıyorum.

Narkozdan ayılmam baya gecikmiş.

Doktor dahil herkes endişelenmiş. Aman uyumasın diye boynumu ovmalar; hafif tokatları doktorum başlatmış, devamını tavsiye etmiş. Annem benim acımı görmemek için dışarda.

Kendime gelip doktorumu karşımda gördüğümde,

"Sağ olun doktor bey, dün gece hemşire hanım iğnemi yaptıktan sonra ameliyat korku endişelerim kaçtı; çok rahat uyudum" dedim.

Doktorum " Allah, Allah ben iğne falan vermedim. Bu neyin nesi demez mi ?

Meğerse Bursa Kız Lisesi müdiresi Suat Hanım trafik kazası geçirmiş o gece. Ağrıları çokmuş, rahat uyusun diye onun iğnesini isim benzerliğinden hemşire hanım bana yapmış.

Zavallı Suat Hanım sabaha kadar ağrıdan uyuyamamış.

Ameliyat sonrası doktorum bir kavanoz içinde apandisitimi gösterdi.

" Tebrik ederim Fuat'ı. Apandisit arkaya dönükmüş, ondan tespit edemedim. Biraz daha geciksek patlayabilir, Fuat'ı zor kurutabildik" demez mi.

Tam beş gün canım anam uyumadan hastane odasında beni bir dakika yalnız bırakmadı.

Doktor tavsiyesi, bol bol yürüyüp gazlarımı, doktor tabiriyle kazlarımı kovmam lazımmış.

Gelelim anama, ana yüreğine.

Tabi kazları kovmak için diğer odalardaki hastaları ziyaret gidiyorum.

Anam bir ara beni gözünün önünden kaçırmış. Oda, oda elinde benim hırkam, çocuğumu gören var mı" diye dolaşıyor.

Herkes endişeli bir anne çocuğunu kaybetmiş.

Beni birkaç oda ötede annem buldu.

Hemen hırkamı omuzuma attı.

Ben önde annem arkada.

"Teyze çocuğunu buldun mu diyenlere evet buldum. Fuatım bu deyince. Meraklı hasta yakınları. "Aman teyze bizde çocuğun küçük diye endişelenmiştik."

Anne yüreği onun gözünde çocuğu 18 yaşında olsa 60 yaşında da olsa çocuğu çocuk.

İşte "ANNEN YOK KİMSEN YOK"

Cüceloğlu'nu rahmetle anıyorum.