MEHMET FUAT ERGÜN & 11.02.2015 ÖZGECAN ANISINA

15 Mayıs.2014 tarihli Bursa Life ilk köşe yazıma Soma acısıyla başlamıştım. Yandı yürek yandı demiştim.

Hatta devam eden üç yazımın temelinde Soma vardı.

En küçüğümüzden en büyüğümüze asla unutmayacağız.

Bu acıya nasıl dayanılır?

Mutlaka hesap soracağız.

Hesap sorulacak denmiştim.

Ah! Bu zaman denen madde içerisine girmiş enerji parçasının gözü kör olsun.

Kim ne derse desin öyle küllendiriyor ki acıların en büyüğü de olsa. Sanki gözümüze zamanla bir perde iniyor. Verdiğimiz sözleri, acısı içerimizden asla çıkmayacak yeminlerimizi, bir toz bulutu gibi savuruyor götürüyor. Unutturuyor.

İnanın birkaç gündür bu dünyada değildim. Ayaklarım bu topraklar üzerinde, beynim, kafam başka diyarlardaydı. Bir türlü kabul edemiyordum. Ben insanım, biz insanız. Peki bu caniler nasıl türüyor diyordum?

Bu alçak aşağılık katiller insansa ben insan değilim diyordum.

O kuvvetli bağla bağlandığım Yüce Yaratan’ımıza inancım sonsuz olmasa hesap sormayı düşünüyordum dilim döndüğü kadar.

Güzeller güzelli merhametlerin en merhametlisi Yüce Allah’ım nasıl yarattın bu pislikleri diye isyan etmek istedim.

İnanamıyorum; bu canilere, ruhlarını nasıl Yaratan’ımız üfleyebilir diye düşünüyordum. Ruhundan üfleyen Yüce Yaratan’ımız bir gramda olsa bunların fıtratlarına, merhamet insanlık koymadı mı diye düşünmeye başlamıştım; bu aciz zavallı beynimle.

Yok, yok olmuyor. Kabul edemiyorum. İnsan denen bu şerefsizlerle aynı sınıfta olduğum için kenedimden utanıyorum.

Bu caniler nefes aldıkça sanki canımdan her saniye bir parça kopuyor. Yaşamalarına bile tahammül edemiyorum.

Bu vahşilerin aileleri, anası babası, kızları, bacısı kardeşleri, teyzeleri, halaları aklıma geliyor. Bunlar nasıl rahat yüzü görecekler yaşadıkları sürece bu kara lekeden diyorum.

Eğitim. Eğitim. Eğitim.

Okul. Arkadaş çevresi.

Söyle söyleyeceğin kadar.

Hiçbir şeyi çözemiyor ve düzeltemiyorsun. Konuştuğunla kalıyorsun.

Hep düşünüyorum. Bu kadar mı öldü insanlık diyorum. Peki bu cani adamın arkadaşlarına ne demeli? Onların yok mu anası kız kardeşi? Onlar nasıl bu vahşete alet oldular? Haydi bu bir cani. Peki yanında olanlar bu vahşete ortak olmakla cani kadar suçlu değiller mi? Ey baba!. Caninin baba temsilcisi.

Sen nasıl vahşeti yapan oğluna ayakçı olursun? Hiç mi için sızlamadı. Cansız da olsa bir insanın benzinle yakılmasına alet olmak.

Senin kanın ne ki tohumunun kanı o olsun.

Benim gibi milyonların yürekleri yandı. Kanları dondu. Söylenecek sözlerin en alçakları söylendi. Yine of diyemiyor insan.

Şimdi okudum dün gece spor programında bir spor adamımız şöyle demiş. “YOK MU CEZAEVİNDE 4 TANE DELİKANLI?” Bu söz bile biraz olsun yüreklere su serpiyor.

Her zalimin sonu gibi bu zalimlerin de sonunun ne olacağını hep beraber göreceğiz.

İlahi adalet için, ibreti alem için bakın görün neler olacak.

CAN KIZIM.

SEN RAHAT UYU. GÖZÜN ARKANDA KALMASIN. AKLI BEL ALTINDA OLAN ŞEHVET DÜŞKÜNÜ CANİLERE, KADINA ŞİDDETE HAYIR DİYEREK ÇIRPINAN BİZLERE, GENCECİK BEDENİNİ KORUMAK İÇİN, UYANMAMIZ İÇİN KENDİNİ FEDA ETTİN.

BİZLERE ÖYLE BİR DERS VERDİN.

SEN DAHA 20 YAŞINDASIN, KÜÇÜCÜKSÜN.

SEN ÖLMEDİN.

SEN ÖLEMEZSİN.

HAYDİ! İKTİDARIYLA, MUHALEFETİYLE BİZİM TEK TESELLİMİZ SİZLERSİNİZ ADALET VE DEMOKRASİ ÇERÇEVESİNDE.

BARİ BU KONUDA MİLYONLARIN SESİNE KULAK VEREREK, ANAMIZA, BACIMIZA, KIZIMIZA HALAMIZA, TEYZEMİZE, HANIM ARKADAŞLARIMIZA YAPILAN ŞİDDETE DUR DETİRTECEK KANUNİ YAPTIRIMLARI BİR AN ÖNCE YÜRÜRLÜĞE KOYALIM.