Kavun
*Nazım Turan
Merhaba sevgili okuyucular,
İçimizde kavun sevmeyenimiz var mı? Hele şöyle olgun ve kokulu olanı olursa… Yazın en güzel meyvelerinden biridir, değil mi? Şimdi konumuzun ismi kavun ama mesele çok daha derin. Bakın neden…
Teknolojinin ve eğitimin gün geçtikçe daha önemli hale geldiği bir dünyadayız. Gelişmiş ülkeler, bu alanlara yaptıkları yatırımlarla güçleniyor. Sizlere, rahmetli Bekir Coşkun’un yıllar önce kaleme aldığı bir yazıyı paylaşmak istiyorum. Bu yazı, sadece bir kavunun hikayesi değil, aynı zamanda teknoloji, eğitim ve tarım politikalarına dair derin mesajlar içeriyor. İsrail ve Türkiye arasındaki tarımsal farklılıkları çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor. Şimdi sizleri bu düşündürücü yazıyla baş başa bırakıyorum.
Kavun…
İsrail’in geliştirdiği dünyanın en güzel ve değişik tür kavunun tohumunu, bizimkilerden biri nasıl yaptıysa gizlice alıp Türkiye’ye getirdi… Ekti, hayal kurdu. Yetiştirip tohumluk çekirdeğini satarsa köşeyi dönecek… Çapasını yaptı, gübresini verdi, suyunu eksik etmedi… Her sabah erkenden gidip baktı, kavun çıktı mı diye… Kavun çıktı. Yapraklarını bile saydı… Yanına korkuluk yaptı, kendi eski ceketini giydirdi, kasketini taktı korkuluğa ki tilki, karga yaklaşmasın… Geceleri kavun hayalleri kurdu… Altına Mercedes çekecek…
Kavun çiçek açtı… Sarı sarı… Birkaç hafta sonra ceviz büyüklüğünde kavun gözüktü… Sabredemeyip sağa sola zengin olacağını bildirdi. İsteyene dünyanın en iyi kavununun tohumluk çekirdeğini satabileceğini duyurdu… Oldu nihayet… Biraz bekledi ki tohumları olgunlaşsın… Ve o gün geldi, kavunu eve getirdi… Kesti… Baktı, çekirdeği yok…
İsrail, tohumu olmayan, dünyanın en iyi kavununu yetiştirmişti ki her seferinde tohumu kendisinden alsınlar… İsrail’de her beş çocuktan dördü, teknik eğitimde… Seçmeli dersleri motor, mekanik, bilgisayar, havacılık, gemicilik, tasarım, inşaat, tarım, vs… Bir de sen seçmeli derslerini say istersen…
Yarısı çöl olan İsrail, dünyaya tohum satıyor… Tarım ülkesi Türkiye ise tohumunu dışarıdan (173.9 milyon dolara - 2012 yılı rakamı) alıyor… 45.7 tonu İsrail’den…
Savaşta dersen… Şu anda uçan uçaklarımızın son bakımını İsrail yaptı… Pilot oturunca şüpheleniyor zaten. Yanında sanki gözükmeyen bir İsrailli pilot mu var ne?.. Tankların revizyonunu İsrail yaptı… Sen imam yetiştir… Üfürsün, artık kim uçarsa…
Bu sebeptendir… Dünyanın en hukuksuz, en haksız, en ahlâksız savaşını sürdüren İsrail’in nüfusu 7.5 milyon… Çevresinde 300 milyon Müslüman… Ama tümünü pataklıyor…
Kavun meselesidir bu… Şarkısı da vardır: “Ah felek, zalim felek. Kimine kavun yedirdin, kimine kelek…”
Evet, sevgili okuyucular, bu hikaye trajikomik ama ne yazık ki gerçek.
Bu yazıdan alacağımız pek çok ders var. Teknolojiye, eğitime ve bilime verilen önemin bir ülkenin geleceğini nasıl şekillendirdiğini net bir şekilde gördük. Kavunun çekirdeksiz olması, aslında bir ülkenin bağımsızlığına ve kendi ayakları üzerinde durmasına dair önemli bir mesaj. “Ne yapmalıyız?” diye merak ediyorsanız, öncelikle eğitim sistemimizi gözden geçirmeli, teknolojik yatırımlara öncelik vermeli ve tarımsal üretimde kendi kendimize yeter hale gelmeliyiz. Geleceğimizi ancak bu şekilde daha parlak bir hale getirebiliriz.
Umarım bir gün hep birlikte kelek değil, olgun kavunlar yediğimiz güzel günlere ulaşırız.
Nazım Turan
