İLMİA SÜLEYMAN & ATATÜRK: BEN İYİYİM, YA SİZ?

Atatürk, akşam vakti Hipodrom’da büyük ilgiyle, çok sevdiği at yarışlarını izliyordu. Gülümsüyordu. Belli ki onun açısından yarış, istediği gibi sonuçlanmıştı. Çıkış kapısına geldi ve kapının önünde anında bir sürü okçu, okunu atmaya hazır vaziyette Atatürk’e yöneldi. Tam o esnada korumak amaçlı Atatürk’ün etrafında hemen yüzlerce insan beliriverdi…

Güneş yeni doğmuşken güneşin ışınları Atatürk’ün profilini aydınlatıyor adeta okşuyordu. Anıtkabir’in bahçesinde taştan yapılmış bir oturma bankın üzerinde yaşlı, beyaz ve uzun sakallı bir adam ile sohbet ediyor. Sohbete öylesine dalmış ki ara ara gülümsüyor, gülümsedikçe de güneş yüzünü daha da aydınlatıyordu.

“Sakallı adam kimdi? Yani Atatürk’ü bu kadar büyülemiş gizemli adam kimdi?” diye bütün gazeteciler onu merak eder oldu. Herkes araştırmaya başlamış ve günlerden sonra, nihayet meslektaşlarımızdan biri, yaşlı adamın adını bulmuş. Adı, Leonardo Da Vinci imiş. Hani şu Rönesans döneminde yaşayan, İtalyan filozof, mimar, mühendis, anatomist, ressam, kısacası yaşlı adam, bir deha idi.

“Eee, daha ne olsun, bizim Ata’mıza da ancak bu yakışırdı” diye hayıflandım içimden.

Anlayacağınız gibi sevgili okurlarım, bu sadece bir rüya idi. Sabah uyandığımda, güneş ışığına baktım ve gülümsedim. Düşündüğüm ilk şey, Atatürk iyi, olduğu, orada çok iyi ve mutlu olduğudur. O elinden geleni yapmış ve Türk’ü yeniden var etmiş ve koca memleket bırakmıştı.

Sonra birdenbire ciddileşip, kendime şu soruyu sordum: Evet, Atatürk çok iyidir de ya biz nasılız? Size de soralım, nasılız sizce?