HAMDİ YILMAZ & Elektrik başta olmak üzere enerji soygunları
Özge Arpacıoğlu ve Metin Yıldırım’ın bir çalışmasından yapılan özetlemeye göre:
“Son yıllarda kalkınma sürecinin en önemli gündem maddelerinden biri olan yoksulluk, iktisat biliminin önemli uğraş alanlarından birisidir.
Yirminci yüzyılın ikinci yarısından itibaren yaygın küreselleşme söylemi içerisinde büyük refah artışı ile birlikte en zengin dönemini yaşadığı iddia edilen dünyamızda yoksulluk, hem az gelişmiş hem de gelişmiş ülkelerde en önemli sorunlardan biri haline gelmiştir.
İki milyar beş yüz milyon insan Dünya Bankası tarafından günlük 2 ABD doları olarak belirlenen yoksulluk sınırının altında yaşamakta iken, bir milyar iki yüz milyon insan ise günlük 1 ABD doları olarak belirlenen açlık sınırının altında yaşamını sürdürmektedir. Yoksulluk, tüm dünyada göz ardı edilemeyecek sosyolojik bir gerçektir ve acilen çözümlenmesi gereken birincil sorun haline gelmiştir.”
Bu insanların enerji krizi ilene hale geleceğini düşünen dahi yok.
***
Rumen haber ajansı mediafax’ın haberine göreyse, “Dev Shell, bu yılın ikinci çeyreğinde, sadece üç ay önce kaydedilen rekoru aşarak 11,5 milyar dolarlık rekor kâr elde etti. ExxonMobil de aynı dönemde 17,9 milyar dolarla rekorunu kırdı ve ilk çeyrekte elde ettiğinin neredeyse iki katı. BP'nin karı 14 yılın en yüksek seviyesi olan 8.45 milyar dolara ulaştı.”
Üç küresel şirketin bu rakamlara göre üç aylık karlarının toplamı 37 milyar 800 milyon dolar.
***
John D. Rockefeller tarafından kurulan ExxonMobil şirketinin şimdiki sahibi devlet yani ABD.
İngiltere'de 1907’de İngiltere’de kurulan Shell'in kurucusu olan Samuel Marcus'un ailesi günümüzde halen şirketin hisselerinin çoğunu elinde tutmaktadır. Shell halen İngiliz- Hollandalı ortaklığında olan bir şirket.
BP de bir İngiliz şirketi.
Elinize hesap makinasını veya kağıdı kalemi alın, bölün çarpın lütfen. Üç Küresel şirketin üç aylık kârı yine üç aylık süre için yaklaşık yarım milyar insanı açlık sınırından yoksulluk sınırına yükseltiyor.
Kaldı ki, mesele sadece bu üç şirketten de ibaret değildir.
Eskiden küresel ölçekte iki çirkin rejimden biri diğer ülkelere ümit olabiliyordu. İnsanlar komünizmi, faşizmi veya kapitalizmi yıkmak ya da bunlardan birisine geçerek kurtulmak (!) için mücadele ediyorlardı.
Bu anlamda dünya ümitsiz kaldı, çünkü iletişim hareketleri hepsinin pisliğini ortaya çıkarttı.
İnsanlık evrensel bir ümide soğuk savaş döneminden daha fazla ihtiyaç duyuyor. Ne var ki, milli ümitleri yeşerterek ortaya çıkartamadıktan sonra evrensel ümit filizlenemiyor dahi.
